Wasyl Ołeksandrowycz Wojcechowycz (ukr. Василь Олександрович Войцехович, ros. Василий Александрович Войцехович, ur. 5 stycznia 1913 w Krasnokutśku, zm. 21 kwietnia 1987 w Kijowie) – radziecki dowódca partyzancki, major, szef sztabu 1 Ukraińskiej Dywizji Partyzanckiej, Bohater Związku Radzieckiego (1944).

Urodził się w rodzinie ukraińskiego agronoma. W 1927 skończył szkołę w Krasnokutśku, później technikum rolnicze w Bohoduchiwie, pracował jako meliorator na Ukrainie i w Środkowej Azji. W 1939 wstąpił ochotniczo do Armii Czerwonej, 1939-1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią, później skończył szkołę artylerii w Sumach i został skierowany do 117 pułku artylerii 8 Dywizji Piechoty w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym, w lutym 1941 został dowódcą plutonu w 1 pułku haubic 1 Korpusu Piechoty. Po ataku Niemiec na ZSRR brał udział w walkach, w lipcu 1941 mianowano go dowódcą baterii sztabowej, w sierpniu 1941 podczas walk w rejonie Mohylewa został ranny i wzięty do niewoli. Wysłano go do obozu jenieckiego na terytorium okupowanej Polski, jednak w drodze zdołał zbiec i dotrzeć do rejonu putywelskiego w obwodzie sumskim. 12 lutego 1942 w lasach spotkał się ze zwiadowcami oddziału partyzanckiego Sidora Kowpaka, po czym wstąpił do tego oddziału.