Goya nie mógł towarzyszyć własnemu ojcu w ostatnich chwilach życia. Istnieje hipoteza, że malując św. Józefa, malarz wykreował scenę śmierci ojca (również o imieniu Józef), w której nie mógł uczestniczyć. Nadał postaci Jezusa cechy własnej fizjonomii – Jezus jest młody i nie ma brody, jego profil może odpowiadać twarzy młodego malarza. Znajduje się w towarzystwie bolejącej matki, Maryi na obrazie, zwracającej się do syna w postawie wyrażającej niemoc wobec śmierci męża. Wizerunki rodziców malarza nie są znane.
Technika Obraz charakteryzują silne kontrasty świetlne. Strumień boskiego światła przenika z lewego górnego rogu, padając na ciało Józefa i pozostawiając w ciemności inne obszary. Innymi punktami światła są nimby otaczające głowy Jezusa i Maryi. Twarze postaci mają cechy klasycystyczne, tak jak w przypadku Zwiastowania, a ich sylwetki są monumentalne, co jest efektem zastosowanego niskiego punktu widzenia. Kompozycja ma charakter architektoniczny i jest oparta na prostych liniach geometrycznych: poziomej, którą zaznacza leżąca postać św.