Ta kompozycja jest bardziej barokowa i wydaje się, że artysta ostatecznie zdecydował się na klasycystyczne przedstawienie, w harmonii z architekturą świątyni, którą obraz miał zdobić.
Kompozycja kieruje wzrok widza w głąb obrazu, gdzie znajduje się postać umierającego Józefa. Ikonograficznie odpowiada apokryficznej średniowiecznej narracji o śmierci św. Józefa rzekomo opowiedzianej przez Jezusa. Święty Józef leży w łóżku z wyrazem strachu i udręki na twarzy. Towarzyszą mu Maryja i Jezus wspierający go w ostatnich chwilach. Wyróżnia się człowieczeństwo, z jakim przedstawiony jest Chrystus. Ponad postaciami widać anioły, podobne do tych z obrazu Śmierć świętego Franciszka Ksawerego. Architektoniczny styl, który Goya wybrał do kompozycji ostatecznego obrazu, jest podniosły, ale nie pozwolił na przedstawienie cierpienia umierającego, ani czułości, jaką Jezus okazał swemu przybranemu ojcu, uczuć ukazanych na szkicu.
Szkic należał do historyka sztuki Aureliana de Beruete y Moret. W 1929 wdowa po Beruete sprzedała obraz Ottonowi Gerstenbergowi w Berlinie. W 1967 obraz nabył Flint Institute of Arts, gdzie obecnie się znajduje.