5 kwietnia 1915 roku w Hawanie stanął do walki z kolejną „białą nadzieją”, Jessem Willardem i został pokonany przez nokaut w 26. rundzie (walka była zakontraktowana na 45 rund, oglądało ją 30000 widzów). Był to najdłuższy w historii pojedynek o mistrzostwo świata wagi ciężkiej.
Jack Johnson boksował zawodowo aż do 1928 roku, a przez kolejne 5 lat toczył jeszcze regularnie walki pokazowe. Ostatnią pokazówkę dał w 1945 roku w Nowym Jorku w wieku 67 lat.
Zginął 10 czerwca 1946 roku, rozbijając prowadzony przez siebie samochód.
W 1990 został wpisany do bokserskiej galerii sław International Boxing Hall of Fame.
W 1970 Martin Ritt zrealizował film Wielka nadzieja białych, opowiadający o losach Jacka Johnsona, którego zagrał James Earl Jones, nominowany za tę rolę do Oscara.
Bilans walk 78 zwycięstw 14 remisów 14 „no decision” 7 porażek
Bibliografia
Kategoria:Amerykańscy bokserzy Kategoria:Amerykańskie ofiary wypadków drogowych Kategoria:Członkowie Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zawodowi bokserzy wagi ciężkiej Kategoria:Zmarli w 1946