Dla pola quasi-magnetostatycznego można opisać wnikanie pola magnetycznego do przewodu równaniem dyfuzji magnetycznej:

Zakładając przypadek jednowymiarowy (przewód jako płaska płyta o grubości 2 a i nieskończonej powierzchni przewodzącej prąd w kierunku osi y, umieszczonej równolegle do zewnętrznego sinusoidalne zmiennego pola magnetycznego), to rozwiązanie takiego równania można przedstawić w postaci:

Analogicznym równaniem opisany jest rozkład prądu przemiennego w takim przewodzie. Gęstość prądu maleje wykładniczo od powierzchni przewodu do jego wnętrza. Jeżeli grubość przewodu jest mała, to gęstość prądu osiąga minimalną wartość w połowie grubości przewodu. Jeżeli grubość jest duża, to prąd maleje do zera, następnie zmienia znak na przeciwny i płynie jako ujemny w środkowej części przewodu po czym znów maleje do zera.

Stała w równaniu związana jest z parametrami materiałowymi przewodu (przenikalnością magnetyczną i rezystywnością lub przewodnością ) i częstotliwością (często wyrażaną poprzez pulsację ):

Na podstawie tej zależności, wyznaczając rozwiązanie równania, zdefiniowano podstawową wielkość opisującą zjawisko naskórkowości, zwaną głębokością wnikania lub głębokością dyfuzji magnetycznej i oznaczaną przez δ.