Można ją przedstawić jako:
gdzie: – rezystywność przewodu, – przewodność przewodu = – częstotliwość, – pulsacja kątowa = – przenikalność magnetyczna (bezwzględna).
W praktyce głębokość wnikania jest to taka odległość od powierzchni przewodu, na której gęstość prądu osiąga wartość 1/e (czyli około 37%) swojej wartości maksymalnej.
W układach elektromagnetycznych, które nie spełniają kryterium pola quasi-statycznego (długość fali porównywalna w wymiarem charakterystycznym układu), gdzie prąd płynie często w środowiskach niemetalicznych (na przykład przy częstotliwości drgań cząsteczek plazmy), głębokość wnikania powinna uwzględniać dodatkowo przenikalność elektryczną ε. Wtedy głębokość wnikania może być zapisana zależnością:
gdzie: – przenikalność elektryczna ośrodka.
Dla częstotliwości niskich wyrażenie pod drugim pierwiastkiem przyjmuje wartość w przybliżeniu równą jedności i głębokość wnikania opisana jest zależnością wyprowadzoną dla pól quasi-statycznych. Dla bardzo dużych częstotliwości naskórkowość wykazuje asymptotyczną zależność względem częstotliwości, przez co wzór powyżej można uprościć do postaci: