Już na początku XX w. kościół wymagał kolejnego remontu, wówczas też przywrócono część usuniętego wcześniej wyposażenia. W 1919 umieszczono na wieży nowy zegar, który zastąpił wcześniejszy, jeden z najstarszych w Anglii, pochodzący z XV w. Stary zegar został odzyskany przez parafię w 1971. W 1983 umieszczono w kościele XVIII-wieczne organy pochodzące z zamykanego kościoła z Salisbury.
Podczas prac w 1907 odnaleziono pod posadzką prezbiterium saksoński kamienny krzyż wpisany w koło, datowany prawdopodobnie na drugą połowę X w., co odpowiada dacie fundacji klasztoru. Również w 1907 pod posadzką prezbiterium odnaleziono zniszczoną przez Butterfielda chrzcielnicę pochodzącą z ok. 1200.
Niepewne jest pochodzenie wezwania św. Melariusza. Według legendy, relikwie tego świętego miały zostać w kościele, gdy pozostawione na noc na ołtarzu, o poranku nie dały się z niego już poruszyć. Być może początkowo kościół nosił wezwanie wyłącznie Marii, a wezwanie św. Melora dodano po przeniesieniu relikwii św.