W 1940, w stopniu podporucznika, służył w Wojsku Polskim we Francji. Został przydzielony do 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej na stanowisko dowódcy plutonu w 7. baterii. W czasie kampanii francuskiej dostał się do niemieckiej niewoli. W późniejszym czasie był żołnierzem Armii Krajowej.
Po wojnie pozostał na emigracji. Latem 1945 w Londynie wszedł w skład Komitetu Organizacyjnego Samopomocy Wojska.
Był żonaty z Irmą de Lapierre, primo voto Domaradzką (1901–1980).
Zmarł 8 lipca 1977 w Londynie.
Razem z żoną jest pochowany w kolumbarium przy kościele św. Andrzeja Boboli w Londynie.
Odznaczenia Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie Kategoria:Członkowie Polskiej Organizacji Wojskowej Kategoria:Działacze środowisk kombatanckich Kategoria:Ludzie urodzeni w Aleksandrowie Kujawskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Oficerowie 1 Wileńskiego Pułku Artylerii Lekkiej Kategoria:Oficerowie Armii