Bronisław Łokaj (ur. 22 sierpnia 1909 w Kamionce Dolnej, zm. 19 października 1977 na Wyspach Kanaryjskich) – major piechoty Wojska Polskiego, nauczyciel, działacz emigracyjny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 22 sierpnia 1909 w Kamionce Dolnej. Kształcił się w szkole w pobliskiej Kamionce Górnej, a następnie w Seminarium Nauczycielskim w Rudniku nad Sanem, a w 1931 zdał egzamin dojrzałości. Ukończył Wyższy Kurs Nauczycielski. Pracował jako nauczyciel w szkole podstawowej w Rakołupach. Pełnił funkcję komendanta Związku Strzeleckiego w Kamieniu k. Chełma.
W Wojsku Polskim został awansowany na stopień podporucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933. W 1934 był oficerem rezerwowym 23 Pułku Piechoty we Włodzimierzu Wołyńskim i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Zamość. Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939. Wówczas w stopniu porucznika rezerwy pełnił funkcję dowódcy 6 kompanii strzeleckiej w II batalionie 7 Pułku Piechoty Legionów z Chełma. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów. Pierwotnie został osadzony w obozie dla jeńców polskich w Ostaszkowie, po czym został zesłany w głąb ZSRR do łagrów, gdzie pracował w kopalni miedzi w Norylsku.