Po amnestii z 1941 odzyskał wolność i wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR, z którymi opuścił ziemie wschodnie. Służył w szeregach 28 Pułk Piechoty, pełniąc funkcję dowódcy kompanii. Później był oficerem Polskich Sił Zbrojnych, służył w szeregach 18 Lwowskiego Batalionu Strzelców, w stopniu kapitana pełniąc funkcje dowódcy 4 kompanii podczas kampanii włoskiej 1944 i bitwy o Monte Cassino, zastępcy dowódcy oraz p.o. dowódcy batalionu. Był trzykrotnie ranny
Po wojnie pozostał na emigracji. Tuż po wojnie był dowódcą Brygadowej Szkoły Podoficerskiej 6 Lwowskiej Brygady Piechoty. Wskutek odniesionych obrażeń z walk został inwalidą wojennym, w 1948 jako kapitan rezerwy przebywał w szpitalu w Ballochmyle. Pełnił stanowisko kierownika Szkoły Nauk Politycznych i Społecznych w Londynie. Pracował też jako asystent w St. Teresals Modern Secondory Scoll w Londynie. Na emigracji udzielał się również w życiu politycznym. Pełnił funkcję prezesa Konwentu Walki o Niepodległość. Zasiadał w Radzie Rzeczypospolitej Polskiej kadencji: I (1954–1957) (z nominacji prezydenta RP na uchodźstwie), II (1958–1963) (z nominacji prezydenta RP na uchodźstwie), III (1963–1968) (z ramienia KWoN), IV (1968–1970) (z ramienia KWoN). W 1955 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień majora piechoty.