Banknoty Banku Polskiego (1841–1866) – banknoty denominowane w rublach srebrem, emitowane przez Bank Polski, z umieszczonymi latami emisji 1841–1866.
Rys historyczny W latach 1841–1851 na terenie Królestwa Kongresowego przeprowadzono reformę monetarną analogiczną do rosyjskiej z lat 1840–1841, nazywaną reformą Kankrina od nazwiska odpowiedzialnego za nią petersburskiego ministra finansów. Celem zmian było posiadanie w całym cesarstwie jednolitego systemu monetarnego, podobnego do tych wprowadzonych w podobnym okresie w Wielkiej Brytanii, Hiszpanii czy Niemczech. Przed reformą w Kongresówce obiegały złote polskie, a w reszcie imperium – ruble. Ukaz carski z 2 lutego 1841 r., zmienił ten stan rzeczy. W miejsce polskiego złotego, weszła nowa jednostka monetarna – rubel w srebrze. W ten sposób przestał istnieć złoty, obowiązujący na ziemiach polskich od 16 lutego 1528 r. Jedną z konsekwencji zmian było wprowadzenie rosyjskiej stopy menniczej i wagowej. Bilety Banku Polskiego musiały odtąd opiewać na walutę rublową i zawierać podwójne napisy – po rosyjsku i po polsku. Dodatkowo pojawiły się również napisy w językach: angielskim, francuskim i niemieckim.