Językowo autor nie archaizuje stylu swojego wiersza. Mówi słowami Urszuli, która opowiada o swym przybyciu do Nieba, i tym samym jest nie tylko bohaterką, ale też podmiotem wypowiadającym (lirycznym). Nie używa zdrobnień (deminutywów), ale można zauważyć stylizację dziecięcą (dyskretną i aluzyjną). Opowiada spójnie i konsekwentnie, na sposób dorosły, używając kilku potocznych wyrażeń (np. kubek w kubek, z bożej łaski, tylko patrzeć). Relacja jest reporterska, pozbawiona ocen i posiadająca małą ilość przymiotników wartościujących. Niebo (miejsce akcji) nie zostało w żaden sposób opisane z wyglądu. Względem faktów Urszula jest prostoduszna i naiwna. Dzieło więc nie tylko przedstawia Niebo, ale też informuje czytelnika o tym, co Urszula o Niebie sądzi. Również ukazanie Boga jest przedstawieniem typowo dziecięcym – Bóg zwraca się do Urszuli jak dorosły do dziecka.
Przypisy
Linki zewnętrzne tekst utworu – dostęp 5.12.2018
Kategoria:Twórczość Bolesława Leśmiana Kategoria:Utwory literackie z 1936