Od sierpnia 1921 służył w batalionie specjalnego przeznaczenia wojsk Czeki Ukrainy i Krymu w Charkowie, 1921-1922 uczył się w Zjednoczonej Wyższej Szkole Wojskowej im. Kamieniewa w Kijowie, jednak przerwał naukę z powodu stanu zdrowia. Później służył jako dowódca plutonu i naczelnik szkoły pułkowej w Żmerynce, od października 1931 dowodził kompanią w szkole piechoty w Kijowie, od czerwca do września 1933 był szefem sztabu 21 pułku piechoty 7 Dywizji Piechoty w Ukraińskim Okręgu Wojskowym, następnie szefem sztabu 8 pułku piechoty w Teodozji, w 1937 ukończył kurs skoków spadochronowych. W grudniu 1937 został wykluczony z partii po donosie o łamanie linii partyjnej i w lipcu 1938 aresztowany przez NKWD, a w kwietniu 1939 skazany przez trybunał wojskowy Charkowskiego Okręgu Wojskowego na 4 lata łagru i pozbawienie stopnia wojskowego; nie przyznał się do winy. 23 sierpnia 1939 Wojskowe Kolegium Sądu Najwyższego ZSRR postanowiło o umorzenie sprawy, a Błażewicz został wypuszczony, po czym we wrześniu 1939 przywrócony do służby wojskowej.