W eliminacji Poznań III Szmidt zajął piąte miejsce i zdobył wicemistrzostwo Formuły Easter ze stratą trzech punktów do mistrza – Jerzego Mazura.
Cechą charakterystyczną roku 1988 był brak czołowych zawodników Formuły Easter poprzedniego sezonu, takich jak Jerzy Mazur, Stefan Banaszak, Andrzej Wojciechowski, Robert Gajór i Tomasz Szczęsny. Do pierwszego wyścigu sezonu, w Poznaniu, Szmidt wywalczył pole position, ale następnie wrócił do domu, chcąc uczestniczyć w pierwszej komunii świętej swojej córki. W całym sezonie Szmidt ukończył tylko dwa wyścigi, najlepiej finiszując na drugim miejscu w Toruniu. Na koniec roku sklasyfikowany został na jedenastym miejscu. Natomiast w sezonie 1989 torunianin debiutował w powstałej wówczas Formule Mondial, jednak nie ukończył dwóch wyścigów i skoncentrował się na startach w Formule Easter. W tej serii kierowca wygrał zawody Kielce I, a w całym sezonie trzykrotnie stawał na podium. W ten sposób Szmidt zdobył wicemistrzostwo Polski, ulegając tylko Mariuszowi Podkalickiemu. Jednocześnie w 1989 roku Szmidt po raz ostatni startował w Pucharze Pokoju i Przyjaźni, a jego ostatnim wyścigiem była runda w Schleizu, gdzie zdobył czternaste miejsce.