Według daty widniejącej na ołtarzu Westy obraz powstał w 1771, w tym samym roku co Hannibal zwycięzca po raz pierwszy spoglądający z Alp w kierunku Italii.
Opis obrazu thumb|220px|Ofiara składana Weście – płaskorzeźba z terakoty, Alexis III Loir, 1772 Po prawej stronie widać postać kapłana składającego ofiarę nad ogniem, aby przywołać Westę, opiekuńczą boginię rodziny i ogniska domowego w mitologii rzymskiej. Ma na sobie szaty w ziemistożółtym kolorze, a na jego twarz pada blask ołtarzowego ognia. Może być identyfikowany jako najwyższy kapłan – pontifex maximus, do którego obowiązków należała opieka nad westalkami oraz nauczanie rytuału. Towarzyszą mu trzy westalki, kapłanki odpowiedzialne za podtrzymywanie wiecznego ognia w świątyniach bogini. Stojąca po lewej stronie i ubrana na biało dziewczyna jest inicjowana do służby bogini, co oznacza, że musi pozostawać dziewicą przez trzydzieści lat. Spogląda w ogień i na pustą paterę symbolizującą jej ślub czystości. Według innej interpretacji ta kobieta to bogini Westa przywołana w rytuale ognia, a nie westalka. Została przedstawiona na pierwszym planie, w dostojny sposób, a jej wygląd i strój różni się od kobiecych postaci w tle, które faktycznie są westalkami.