Mają na sobie charakterystyczny strój z białej wełny używany w czasie rytuałów, ponadto liczba westalek zawsze była parzysta. Postaci znajdują się na świeżym powietrzu, w ich tle widać strukturę inspirowaną piramidą Cestiusza. Nie jest to tradycyjne przedstawienie tematu; na rzymskich monetach pojawia się mała świątynia Westy, a nie pejzaż z piramidą w tle.
Kolorystyka obrazu ma akcenty rokokowe, ale jego kompozycja jest klasycystyczna. Istnieją podobieństwa do kompozycji prac innych autorów, m.in. rzeźby terakotowej francuskiego rzeźbiarza Alexisa Loira. Obaj artyści mogli inspirować się tą samą rzeźbą, ryciną lub rysunkiem (np. Jeana Barbaulta). Możliwe także, że kompozycja jest oryginalnym pomysłem Goi, skopiowanym przez rzeźbiarza. Radiografia obrazu nie wykazała żadnych poprawek w stosunku do ostatecznego dzieła, w przeciwieństwie do Hannibala zwycięzcy... z tego samego roku, gdzie widoczne są ślady kreatywnej pracy nad kompozycją. Dzieła obu autorów mogły stanowić akademickie ćwiczenie, co tłumaczyłoby wierne odtworzenie kompozycji bez autorskich wariacji typowych dla Goi.