W 1845 awansował na podoficera, a po udokumentowania szlachectwa w marcu 1853 uzyskał stopień oficerski. W czerwcu 1853 przeniesiony, zgodnie ze swoim życzeniem, do ochockiego pułku piechoty. W listopadzie 1853 w bitwie pod Oltenitą ciężko ranny w nogę.
Zwolniony z powodu inwalidztwa z armii rosyjskiej w 1857 osiadł w Płocku pracując na państwowej posadzie i w tym samym roku zawarł związek małżeński z Marią Magdaleną Kossowską (herbu Dołęga). Ze względu na niepełnosprawność nie wziął udziału w powstaniu styczniowym z bronią w ręku, ale za działalność na rzecz powstania groziło mu wywiezienie na Syberię. Ostatecznie karnie przeniesiony do Warszawy znalazł zatrudnienie w charakterze kontrolera w fabryce tytoniu Zajdla.
Zmarł w Warszawie w 1891 pozostawiając żonę i sześcioro dzieci: Antoniego, Marię, Ignacego, Stanisława, Zofię i Aleksandra. Troje dzieci – Michał, Edward i Wiktoria – zmarło w dzieciństwieWielka Genealogia Minakowskiego. Pochowany jest na Powązkach w grobie rodzinnym (kwatera 39-6-28/29).