Jak pisze w pamiętniku: „obiecano przy tym przedstawić mnie do krzyża. Krzyża nie otrzymałem, bo też nie takie czyny powinny być nagradzane Orderem Virtuti Militari. Ranny lekko w nogę w bitwie pod Rajgrodem (29 maja 1831) pozostał w pułku.

Po upadku powstania internowany na Półwyspie Sambijskim koło Królewca. Po amnestii na początku 1832 wrócił do Warszawy.

W 1833 w Münchengrätz Rosja i Austria podpisały układ, na mocy którego zobowiązały się wspólnie zwalczać ruchy rewolucyjne. W prasie ukazywały się ogłoszenia władz austriackich oferujące uchodźcom politycznym z zaboru rosyjskiego możliwość przedostania się na koszt władz do Francji lub Ameryki. Ignacy zawierzył tej ofercie, nielegalnie przekroczył granicę i w maju 1837 roku stawił się w starostwie w Rzeszowie. Został jednak aresztowany i po 10-miesięcznym więzieniu przekazany władzom rosyjskim.

Osadzony w Cytadeli Warszawskiej po 6-miesięcznym śledztwie skazany na przymusową służbę wojskową na Kaukazie. Pieszy konwój w kajdanach do Stawropola trwał 6 miesięcy.

Do listopada 1841 służył w 7. batalionie kaukaskim, po czym został przeniesiony do służby w garnizonie wyborskim w Finlandii.