Akt II W grocie czarnoksiężnik ukazuje ojcu, co dzieje się obecnie z jego synem, który przybrał obecnie imię Klindora. Rozmawia on ze swym panem Matamorem, który chełpi się swymi niezwykłymi podbojami wojennymi i miłosnymi na wszystkich kontynentach. Gdy pojawia się jego ukochana Izabela, ze starającym się o nią Adrastem, przezornie wycofuje się, by w gniewie nie zabić obojga. Izabela po raz kolejny oznajmia Adrastowi, że gonię kocha. Nic sobie też nie robi z jego zapewnień, że porozmawia o małżeństwie z jej ojcem. Jest zdecydowana wybrać tego, którego ona kocha, a nie tego, którego kocha jej ojciec. Po odejściu Adrasta Matamor wychodzi z ukrycia i wychwala przed swą wybranką własne męstwo, czemu Izabela i Klindor z rozbawieniem wtórują. W trakcie tej rozmowy nadchodzi,opłacany przez Matamora paź, który wzywa go na pomoc królowej Islandii. Zostawszy sam na sam z ukochaną Klindor nie umie uwierzyć w swoje szczęście. Jest przecież tylko ubogim wygnańcem. Izabela zapewnia go, że miłość wybiera tego, który jest miły sercu. Na widok Adrasta Izabela się oddala. Klindor przekonuje zazdrosnego młodzieńca, że przekazywał tylko wyrazy miłości od swego pana. Służąca Izabeli, Liza, zazdrosna o Klindora zdradza Adrastowi, że Klindor jest wygnanym synem szlacheckim i cieszy się wzajemnością jej pani.