Wąskie dno podwójne było tylko pod kotłowniami i maszynowniami.
Okręty były dużymi niszczycielami o długości całkowitej 100,8 metra (97,5 metra między pionami), szerokości 9,9 metra i zanurzeniu 3,35–3,53 metra. Wyporność normalna wynosiła 1430–1610 ton, a pełna 1850–2000 ton.
Napęd Siłownię okrętów stanowiły trzy turbiny parowe systemu o łącznej mocy 30 000 KM, napędzające trzy śruby. Na środkowy wał pracowała turbina wysokiego ciśnienia ze stopniem prędkości krążowniczej, a na zewnętrzne wały turbiny niskiego ciśnienia, ze stopniami biegu wstecznego. Maksymalna prędkość obrotowa śrub wynosiła 600 obr./min. Parę dostarczało sześć kotłów wodnorurkowych White-Forster o ciśnieniu roboczym 15,4 at. Kotły były zgrupowane po dwa w każdej kotłowni, a spaliny odprowadzały z nich cztery kominy (drugi i trzeci – z dwóch kotłów). Kotły miały opalanie mieszane, a od burt oddzielały je zasobnie węglowe, które przy wysokim zapasie węgla dawały pewną osłonę od odłamków i pocisków małego kalibru.
Projektowa prędkość maksymalna okrętów wynosiła 31 węzłów.