Habilitował się w 1946. Był współorganizatorem założonego przez Teodora Marchlewskiego w 1950 Instytutu Zootechniki w Polsce, w którym został kierownikiem Działu Hodowli Zwierząt, a później wicedyrektorem naukowym. Równolegle, z chwilą powstania Wyższej Szkoły Rolniczej w Krakowie w 1953 r., został dziekanem i organizatorem Wydziału Zootechnicznego. Objął wówczas kierownictwo Katedry Hodowli Szczegółowej Zwierząt i w niej – Zakładu Hodowli Bydła. Profesorem nadzwyczajnym został w 1954, a zwyczajnym w 1966. W Komitecie Nauk Zootechnicznych PAN pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Chowu Bydła. Był też członkiem Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Rolnictwa. Z ramienia Polskiego Towarzystwa Zootechnicznego reprezentował Polskę w Europejskiej Federacji Zootechnicznej. Opracował obszerne studium o możliwościach rozwojowych hodowli bydła czarno-białego w kraju na tle uwarunkowań środowiskowych i ekonomicznych. Założył zajmujące pracownie naukowe w Instytucie Zootechniki w Balicach i w WSR w KrakowieJan Szarek, Juliusz Jakóbiec [w:] Wiadomości Zootechniczne, R. XLIII wyd.2005, s.