Biologia i występowanie Pająk znany z prawie całej Europy, w tym z Polski. Dalej na wschód sięga przez Kaukaz i azjatycką Rosję po Iran i Ałtaj. Zasiedla skraje lasów, wilgotne lasy liściaste, młodniki jodłowe, sady, ogrody i łąki. Przebywa na drzewach, krzewach i konstrukcjach ludzkich, gdzie buduje koliste sieci łowne o otwartych pępkach, umieszczone na wysokości od okolic gruntu do 2 m. Wraz z czaikiem jesiennym określany jest jako prawdopodobnie najpospolitszy i najliczniej występujący pająk przędący koliste sieci łowne w północnej części Europy.
Spotkać go można przez cały rok. Cykl życiowy na większości zasięgu jest dwuletni. Osobniki dorosłe aktywne są głównie wiosną i wczesnym latem, kiedy to przypada ich sezon rozrodczy. Zimują dwukrotnie: jako formy juwenilne i dorosłe.
W sezonie rozrodczym samce, pojedynczo lub w grupach, czekają na krawędzi sieci samicy na pojawienie się odpowiednio dużej zdobyczy. Gdy samica wgryzie się szczękoczułkami w ofiarę, samiec zbliża się do niej najpierw macając, a potem bębniąc w sieć. Gdy samica ucieka, samiec owija zdobycz nicią, a następnie przędzie specjalną, połączoną z nią nić godową. Zachowanie to może się kilkukrotnie powtarzać, aż samica powtórnie zbliży się do zdobyczy i samca. Wówczas następuje trwająca 1–2 minuty kopulacja.