Ekologia i zachowanie Środowiskiem życia czarnodziobków są piaszczyste równiny i obszary półpustynne. Unikają pustyń, zarówno piaszczystych, jak i kamienistych. Zwykle te ptaki obserwuje się w terenach otwartych z porozrzucanymi drzewami lub krzewami, na przykład w oazach, skupiskach saksaułów (Haloxylon), krańcach terenów uprawnych (w tym sadów i winnic). W Azji Środkowej czarnodziobki bywają spotykane w ogrodach w centrach dużych miast, na przykład Biszkeku (stolicy Kirgistanu). Odnotowywane były do około 1400 m n.p.m., w Kazachstanie do 800–1200 m n.p.m. Pożywieniem czarnodziobków są głównie niewielkie nasiona, pąki i wzrastające pędy oraz nieco owadów. Żerują głównie na ziemi. Przeważnie przebywają w parach lub grupach liczących do około 20 osobników. Latają szybko, nieco faliście, odzywając się mruczącym głosem.