Kleopatra jest przekonana, że bogowie wysłuchali jej modłów o życie brata, okazuje się jednak, że Ptolemeusz utonął uciekając ze swego okrętu. Cezar ubolewa, że nie udało mu się uratować króla egipskiego. Zaprasza też Kornelię, by udała się z nim do Rzymu na uroczystości pogrzebowe ku czci jej męża. Kornelia nie chce jednak wziąć udziału w triumfie Cezara. Postanawia udać się z prochami męża do Aryki, do swych synów, mając nadzieję pomszczenia klęski i śmierci męża. Gdyby to się nie udało, jest przekonana, że Cezara zgubi miłość do Kleopatry. Cezar nic sobie jednak nie robi z przepowiedni nieszczęśliwej wdowy. Ofiarowuje Kleopatrze opustoszały tron egipski. Planuje też uroczystość pogrzebową ku czci Pompejusza.
Analiza Pisząc Pompejusza Corneille sięgnął do ulubionych swoich poetów-retorów rzymskichː Seneki, Stacjusza (którego dzieła przetłumaczy) i przede wszystkim Lukana, z którego Farsalii zaczerpnął fabułę, a nawet, jak sam przyznał, blisko 200 wierszy. Śmierć Pompejusza do dzisiaj urzeka widzów pięknymi, epickimi obrazami i gotowymi do heroicznych czynów, choć wyrażającymi swe uczucia w bardziej wykwintny sposób, bohaterami.