Schronisko im. Ludwika Zejsznera – schronisko turystyczne, które znajdowało się nad północnym brzegiem Małego Stawu w Dolinie Pięciu Stawów Polskich w Tatrach Wysokich. Rozebrane w 1931 roku.
Historia W ostatnich latach XIX wieku niewygodny i wymagający ciągłych napraw granitowy schron Towarzystwa Tatrzańskiego przestał być wystarczający jak na potrzeby rosnącego ruchu turystycznego w Tatrach. Dlatego też w 1897 roku władze Towarzystwa postanowiły o budowie nowego, zagospodarowanego obiektu. Materiał do budowy w znacznej mierze pochodził ze zlikwidowanej altany na Czerwonych Brzeżkach w pobliżu Rusinowej Polany. Budowlę tę postawiono zaledwie dekadę wcześniej, jednak położenie przy mało uczęszczanym szlaku spowodowało, że najpierw w 1891 została ona przeniesiona w pobliże drogi z Łysej Polany do schroniska w Roztoce, a w październiku 1897 rozebrana. Transport desek ponad próg skalny Doliny Pięciu Stawów pociągnął jednak za sobą znaczne koszty, które były porównywalne z kosztem budowy starego schronu z miejscowego materiału.