Na ceglanej podstawie wzniesiono wówczas jednoizbowy drewniany budynek z drzwiami i oknami oraz – od strony jeziora – werandą na kamiennej podmurówce. W izbie o wymiarach 5 × 4 m ustawiono cztery prycze, piec, stół i ławki. Obiekt, któremu podobnie jak wcześniejszemu schronowi nadano imię polskiego geologa Ludwika Zejsznera, został otwarty w lipcu 1898 roku. Bardzo szybko okazało się, że schronisko nie jest w stanie obsłużyć wszystkich chętnych, dlatego też już w 1899 roku dobudowano drugą podobnych rozmiarów izbę i o połowę mniejszą oddzielną kuchnię. Dzięki czterem nowym łóżkom liczbę miejsc noclegowych zwiększono do ośmiu. Ta część rozbudowy zakończyła się w czerwcu 1900 roku, a najpóźniej w roku kolejnym schronisko powiększono o boczną werandę od strony zachodniej. Także w kolejnych latach Towarzystwo Tatrzańskie czyniło dalsze inwestycje, naprawiając m.in. podłogi, dach, okna i drzwi. Sukcesywnie uzupełniano także inwentarz taki jak dzbanki, miednice, umywalnie.