W późniejszym okresie największe zmiany zaszły w roku 1923, kiedy to zwiększono liczbę dostępnych miejsc noclegowych wstawiając do wnętrza tapczany. W tym samym roku zreorganizowane Polskie Towarzystwo Tatrzańskie postanowiło o budowie znacznie większego, nowoczesnego schroniska według projektu Karola Stryjeńskiego, w związku z czym samym stare stopniowo traciło na znaczeniu. Wobec przeciągającej się budowy obiekt służył głównie budowniczym nowego schroniska. Ostatecznie drewnianą chatę im. Ludwika Zejsznera rozebrano całkowicie w 1931 roku.
W czasie jego 34-letniej historii w schronisku gospodarzyli kolejno Jędrzej Nowobilski, Witold Krzysztofowicz, Wojciech Budz, Albin Bauer, Justyna Barczykowa, Maria Budzowa oraz jej córka Wiktoria Bigosowa z mężem Józefem
Galeria
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Schroniska polskich Tatr Kategoria:Schroniska Tatr Wysokich Kategoria:Nieistniejące schroniska tatrzańskie Zejsznera