W czasie I wojny światowej stojące na uboczu schronisko wielokrotnie było demolowane przez grupy włóczących się po górach dezerterów i maruderów (już pierwszej zimy kilkakrotnie). Jesienią 1916 roku mniejsze sprzęty wyniesiono do schroniska w Roztoce, pozostałe zaś zniesiono do jednej izby zamykanej na klucz, który można było pobrać w Zakopanem w Dworcu Tatrzańskim. Po zakończeniu działań wojennych budynek był w stanie nadającym się do rozbiórki, jednak Towarzystwo Tatrzańskie przy znacznej pomocy Kompanii Wysokogórskiej kpt. Władysława Ziętkiewicza w latach 1919–1920 ponownie doprowadziła go do użytku. Odbudowane niemalże od podstaw schronisko na wzór alpejski zabezpieczono przed silnym wiatrem poprzez przymocowanie jego narożników do podłoża metalowymi linami, co było nowością na ziemiach polskich.