obecność kompozytora w Pradze jest prawdopodobna, choć nie została bezpośrednio udokumentowana. Dla czeskiego hrabiego skomponował ponadto utwory z partią lutni.
W latach 30. XVIII wieku Vivaldi nadal przygotowywał przedstawienia operowe w Wenecji, lecz coraz częściej podejmował podobne przedsięwzięcia w innych ośrodkach północnych i środkowych Włoch, między innymi w Weronie, Ankonie, Reggio nell’Emilia i Ferrarze. Posługiwał się wówczas honorowym tytułem maestro di cappella Franciszka Stefana, księcia Lotaryngii i przyszłego cesarza Franciszka I. Od jesieni 1736 Vivaldi podejmował kolejne próby zorganizowania sezonów operowych w Ferrarze. W listopadzie 1737 kardynał Tommaso Ruffo, arcybiskup Ferrary, zabronił mu przyjazdu do miasta i osobistego kierowania przedstawieniami. Zakaz uzasadniał tym, że Vivaldi zaprzestał odprawiania mszy i pozostawał w bliskiej relacji z Anną Girò. Planowany na karnawał 1738 sezon operowy ostatecznie się nie odbył. Po ustąpieniu Ruffa w czerwcu 1738 Vivaldi ponowił starania, jednak opera Siroe, wystawiona pod koniec tego samego roku w Ferrarze, spotkała się z nieprzychylnym przyjęciem, wskutek czego zrezygnowano z planowanej inscenizacji Farnace.