Rozpoczęta w 1924 roku budowa, podobnie jak w przypadku poprzednich obiektów w Dolinie Pięciu Stawów, nastręczała poważnych trudności tak organizacyjnych, jak i finansowych. Tradycyjnie największą przeszkodą był próg skalny Siklawy zamykający Dolinę Roztoki, który pokonywano, wnosząc elementy konstrukcyjne bądź to na plecach, bądź też przy pomocy jucznych koni. W celu zgromadzenia środków na budowę schroniska PTT prowadziło zbiórki publiczne, wyprawiało bankiety połączone ze zbieraniem datków, zorganizowało też samoopodatkowanie się członków. Uzyskano przy tym pokaźne subwencje zarówno od Oddziału Głównego PTT, jak i od podmiotów trzecich (m.in. od Tymczasowej Komisji Uzdrowiskowej czy Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego). Za transport materiałów częściowo odpowiadała Kompania Wysokogórska pod dowództwem kpt. Władysława Ziętkiewicza. W 1925 roku na patrona obiektu wybrano Leopolda Świerza, zasłużonego działacza TT. Na przełomie 1927 i 1928 roku budynek zadaszono, dzięki czemu latem 1928 roku został on częściowo otwarty dla turystów (udostępniano noclegi dla nawet 40 osób). W okresie zimowym przyjmowano 30 osób, spośród których 20 udostępniano łóżka. Także w 1928 roku oszalowano ściany, wybudowano werandę, urządzono pokoje na piętrze i poddaszu, uzupełniając przy tym wyposażenie.