Niemniej prace co do zasady postępowały powoli, co nie pozostawało niezauważone wśród członów opinii publicznej.

W toku prac na jaw wyszło, że konstrukcja budynku (jego podmurówka) była zbyt przewiewna. W konsekwencji w okresie silnego wiatru wnętrza schroniska nie można było ogrzać nawet mimo dodatkowego uszczelnienia i wybudowania w 1930 roku potężnego pieca kaflowego w sali sypialnej. W tym samym okresie liczba miejsc noclegowych wzrosła do 56, w tym 26 na łóżkach. Oficjalne otwarcie obiektu zaplanowano na 27 września 1931 r., jednak uroczystość nie doszła do skutku wobec niespodziewanie wczesnych i obfitych opadów śniegu. Nadchodząca zima ujawniła przy tym dalsze problemy z izolacją budynku: na skutek silnych wiatrów wiejących w wysokogórskiej dolinie drewniane deski stanowiące zewnętrzną warstwę budynku gwałtownie wyschły, a w konsekwencji skurczyły się, odsłaniając liczne szpary. W tej sytuacji dach obito papą, a jednocześnie sporządzono wstępne plany przebudowy schroniska, które w tym czasie wciąż jeszcze czekało na oficjalne otwarcie. To nastąpiło dopiero 18 września 1932 r. (wcześniejszy termin w czerwcu nie został dotrzymany) w obecności licznych zaproszonych gości, w tym delegatów Zarządu Głównego PTT, Karpathenverein, przedstawicieli władz wojewódzkich, powiatowych i gminnych oraz kościeliskiego proboszcza ks.