Architektura Pierwotne schronisko według projektu Karola Stryjeńskiego powstało na planie prostokąta na wysokiej kamiennej podmurówce z nieociosanych głazów. Posiadało zagospodarowane poddasze i niewielką przeszkloną werandę frontową. Całość nakryto wysokim półszczytowym dachem krytym gontem z wyględami i gankiem ponad werandą. Schronisko pozbawione było charakterystycznych dla stylu zakopiańskiego ozdób (poza romboidalnym wzorem na ścianie parapetowej werandy), zachowując prostą formę drewnianej chaty. Budynek miał być wyrazem autorskiej teorii Stryjeńskiego na temat budowy schronisk turystycznych jako niewielkich, malowniczych obiektów nawiązujących do architektury góralskiej. Jednocześnie wbrew ogólnym zasadom wyznawanym przez autora projektu drewniana bryła schroniska PTT nie została w żaden sposób wkomponowana w otaczający ją skalny krajobraz. Co więcej, zastosowano niespotykaną na terenach górskich konstrukcję ryglową opierzaną z obu stron, co stało się jedną z przyczyn przewiewności budynku w jego pierwotnej formie. Schronisko prezentowało styl neowernakularny.