Wiesław Dominik Łabęcki (ur. 1 stycznia 1952 w Ostrowie Lubelskim) – oficer Wojska Polskiego, inżynier budowy dróg i mostów kolejowych, historyk. Regionalista, członek organizacji pozarządowych zajmujących się dziedzictwem kulturowym.
Historia rodziny Rodzina Wiesława Łabęckiego ma bogate tradycje narodowowyzwoleńcze. Wuj Jan Łabęcki (1869-1961) walczył w latach 1919–1920 w wojnie polsko-bolszewickiej. Jan był także żołnierzem „Błękitnej Armii” generała Józefa Hallera. Czesław Łabęcki (1907-1979), syn Jana, ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej, kurs kawalerii w Grudziądzu i Centrum Szkolenia Oficerów Lotnictwa w Dęblinie. Był również absolwentem Centralnej Szkoły Wyszkolenia Strzeleckiego w Toruniu. Walczył z wojskami III Rzeszy i ZSRR w rejonach m.in. Mińska Mazowieckiego, pod Kałuszynem, Borkami i Kockiem. W czasie okupacji niemieckiej należał do Związku Walki Zbrojnej – Armii Krajowej. Po wojnie organizował wojskowe szkolnictwo lotnicze w Zamościu i Dęblinie. W okresie stalinizmu prześladowany za przynależność do przedwojennego korpusu oficerskiego.