w stanie wilgotnym nieprzeźroczysty i nieprążkowany. Powierzchnia promieniście włóknista, czasami z bardzo drobnymi łuseczkami, w stanie suchym filcowata. Początkowo jest brązowawa lub czerwono-brązowa z fioletowym połyskiem, przy brzegu nieco jaśniejsza, potem stopniowo traci fioletowe zabarwienie. Blaszki W liczbie 40–60 z międzyblaszkami (l=3-7), głęboko wykrojone lub wolne, o szerokości do 20 mm, początkowo białe lub kremowe, potem różowe lub łososiowe, w końcu brązowo-różowe. Ostrza nierównomiernie ząbkowane tej samej barwy. Trzon Wysokość 4–16 cm, grubość 5–8 mm, cylindryczny, czasami rozszerzający się ku podstawie, pełny. Powierzchnia włókienkowata lub łuseczkowata, silnie czerwonawoporfirowa. Podstawa biało filcowata. Miąższ W kapeluszu pod skórką tej samej barwy co powierzchnia, w środku różowy, wewnątrz trzonu białawy. Bez zapachu, lub o słabym, słodkawym zapachu. Smak łagodny lub nieprzyjemny, rzadziej orzechowy. Cechy mikroskopowe Zarodniki w widoku z boku nieregularnie kanciaste, o wymiarach 8–12 × 5,5–8 μm. Podstawki 32–60 × 9–13 μm, 4–zarodnikowe, ze sprzążkami. Pomiędzy podstawkami baryłkowate lub w kształcie kręgla cheilocystydy o wymiarach 20–60 × 7–20 μm, szerokiej podstawie z dzióbkiem o długości 3–12 μm, rzadko z jednokomórkową szyjką o długości 2,5–7 μm.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Dzwonkówka porfirowobrązowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.