Strzępki skórki kapelusza cylindryczne, z nabrzmiałymi elementami o szerokości do 25 μm. Zawierają wewnątrzkomórkowy brązowo-purpurowy pigment. W strzępkach hymenium i skórki sprzążki. Gatunki podobne Dzwonkówka torfowiskowa (Entoloma elodes) jest częściowo higrofaniczna; w stanie suchym ma jaśniejszy i matowy kapelusz, w stanie wilgotnym szarobrązowy lub szarofioletowy, czasem koncentrycznie strefowany.
Występowanie i siedlisko Dzwonkówka porfirowobrązowa w Europie jest szeroko rozprzestrzeniona i dość częsta na obszarach o klimacie umiarkowanym, głównie w Europie Północnej i Zachodniej. Notowana jest także w niektórych rejonach Azji i Ameryki Północnej. W Anglii i Irlandii jest częsta. W piśmiennictwie naukowym do 2003 r. podano na terenie Polski 4 stanowiska. Aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów. Jest w nim zaliczona do grupy gatunków chronionych i zagrożonych. Znajduje się na liście gatunków zagrożonych także w Niemczech, Danii, Holandii i Szwecji.
Występuje na słabo nawożonych, półnaturalnych obszarach trawiastych lub w lasach z krzaczastą wierzbą płożącą i innymi wierzbami, także w tundrze. W Polsce notowana od września do października na łąkach, pastwiskach, przydrożach, rzadziej w lasach iglastych i mieszanych.
Charakterystyczną cechą tego gatunku dzwonkówki jest długowieczność jej owocników – nawet kilka tygodni.
Przypisy
Kategoria:Dzwonkówkowate Kategoria:Mykobiota Polski