II wojna światowa We wrześniu 1939 był kierownikiem IV Okręgu Komitetu Samopomocy Społecznej, a potem powierzono mu stanowisko Okręgowego Kierownika Opieki Społecznej przy Delegaturze Rządu na Kraj. Zajmował się wówczas organizowaniem pomocy dla Polaków represjonowanych przez Niemców, podlegając organizacyjnie Zofii Kossak-Szczuckiej. W 1941 Helena Radlińska zobowiązała go do przygotowania tajnego kompletu studiów z zakresu pedagogiki społecznej, który nadzorował do 1944. Od 1941 do 1944 był też wykładowcą pedagogicznych kursów dokształcających finansowanych przez Tajne Stowarzyszenie Uczestników Walki o Szkołę Polską pod kierownictwem Józefa Czesława Babickiego. Podczas wojny pozostawał w szeregach Służby Zwycięstwu Polsce, ZWZ i AK, jak również walczył w powstaniu warszawskim (104 Kompania Syndykalistów), odesławszy wcześniej rodzinę do Nieborowa. Po upadku powstania opuścił stolicę wraz z ludnością cywilną i przez obóz przejściowy w Pruszkowie (Dulag 121) przedostał się do Łyszkowic.