W połowie 1915 awansowano go do stopnia plutonowego, co było wyrazem uznania za zdobycie placówek z rąk żołnierzy rosyjskich w rejonie wsi Dobronowce i Bałamutówka koło Czerniowców. 12 czerwca 1915 wyróżnił się w bitwie pod Rarańczą. Został wówczas także za to odznaczony austro-węgierskim srebrnym medalem za waleczność. W 1916, po złamaniu ręki, wycofano go z frontu i przeniesiono do Biura Werbunkowego Legionów Polskich w Radomsku (wówczas Noworadomsku), gdzie był komendantem sekcji, w skład której wchodziły posterunki werbunkowe w Maluszynie, Żytnie, Kobielach Wielkich i Wielgomłynach. W związku z kryzysem przysięgowym w 1917 musiał uciec i przez dłuży czas ukrywać się. Pod koniec 1917 trafił do Ostrowa (dziś Ostrów Mazowiecka), gdzie wstąpił do Żandarmerii Wojskowej. Po przeszkoleniu przeniesiono go do Warszawy, tam w listopadzie 1918 wziął udział w rozbrajaniu niemieckich żołnierzy.