Po wojnie znalazł się w szeregach 1 Dywizjonu Żandarmerii w Warszawie, z którym związał się na cały okres międzywojenny. Pod koniec 1918 awansował do stopnia wachmistrza, a następnie do stopnia tytularnego starszego wachmistrza. W okresie wojny polsko-bolszewickiej pełnił służbę na zapleczu frontu w Warszawie. 20 grudnia 1922, po zabójstwie Prezydenta RP Gabriela Narutowicza, przydzielono go do osobistej ochrony Marszałka Józefa Piłsudskiego, który wycofywał się wówczas z życia publicznego do dworku w Sulejówku. Towarzyszył mu w wyjazdach do Warszawy i w podróżach po Polsce. Z czasem został dowódcą żandarmskiej części jego ochrony. Z racji swoich obowiązków wziął u jego boku udział w przewrocie majowym 1926 roku, towarzyszył mu podczas spotkania z prezydentem Stanisławem Wojciechowskim na moście Poniatowskiego. Po powrocie Piłsudskiego do władzy nadal był jednym z zaufanych ludzi Marszałka, ochraniał go, pilnował posiłków, był opiekunem jego belwederskiego mieszkania, szykował mu mundury, a także stworzył w Belwederze prywatne Muzeum Marszałkowskie, w którym znalazły się pamiątki Józefa Piłsudskiego i dary od społeczeństwa. Był najważniejszym z ochroniarzy, dlatego adiutant Marszałka nazwał go „prawdziwym królem” wśród żandarmów belwederskichM. Lepecki, Pamiętnik adiutanta Marszałka Piłsudskiego, Warszawa 1988, s.