Projekt ustawy zakładał zwolnienie od odpowiedzialności karnej lekarzy, którzy w sposób pośredni pomogli pacjentowi zakończyć swe życie, pod warunkiem, iż pacjent miał ukończone 16 lat(za zgodą opiekuna), był pełnoletni lub upełnoletniony oraz jego stan zdrowia pozwalał na podjęcie świadomej decyzji. Projekt nie regulował czy oświadczenie woli pacjenta musi mieć formę pisemną.
Parlament luksemburski 19 lutego 2008 roku w pierwszym czytaniu przyjął ustawę. Drugie czytanie odbyło się 18 grudnia 2008 roku. Wówczas przyjęto najważniejszą poprawkę, którą dotyczyła tego, iż tylko osoba pełnoletnia mogła podjąć decyzje dotyczącą dokonania samobójstwa wspomaganego. Jednak, aby ustawa weszła w życie musiał ją podpisać Wielki Książę Luksemburga, który nie zgodził się na zatwierdzenie tej ustawy bowiem była ona niezgodna z jego sumieniem, co wywołało kryzys konstytucyjny. Dlatego też premier Luksemburga musiał się uciec do zmiany Konstytucji tak, aby ustawy nie wymagały zgody Księcia, lecz tylko promulgacji dokonywanej przez niego. Ostatecznie ustawa weszła w życie 16 marca 2009, która w dość szeroki sposób reguluje kwestie związane z eutanazją, samobójstwem wspomaganym, jak również przyznaje prawo do opieki paliatywnej, której dostęp musi być zapewniony osobie cierpiącej.