Szlarnik złotobrewy okazał się być częścią kladu szlarników o azjatyckim pochodzeniu.
Okazy muzealne przechowywane są w zbiorach w Tring i Cambridge.
Morfologia Długość ciała wynosiła około 10 cm. Upierzenie w większości było żółtozielone, boki ciała wyróżniały się kasztanową barwą. Obecna biała obrączka oczna. Czoło i brew żółte, ciemię i grzbiet żółtooliwkowe, skrzydła i ogon czarne, a spód ciała jasnożółty.
Zasięg Wiadomo, że szlarnik złotobrewy występował na Mary Anne Island. Newton twierdził, że mieszkańcy wysp przekazali mu informację o występowaniu szlarników na innych wyspach – Silhouette, Praslin i La Digue. Z drugiej strony zarządca plantacji palm kokosowych na Silhouette przekazał później Newtonowi, że z pewnością szlarników na wyspie nie ma, zaś Newton nie był w stanie ich zlokalizować. Był przekonany, że widział szlarniki złotobrewe na Mahé. Możliwe, że podczas ekspedycji Mariona Dufresne (druga połowa XVIII wieku) szlarniki złotobrewe widziane były na South-East Island (współcześnie połączona z Mahé). O zwyczajach szlarników złotobrewych nie wiadomo nic ponad to, że żyły w grupach.