Larwy I i II stadium mają na spodzie pygidium 4–6 silnych szczecin przy nasadzie, a III i IV stadium szczyt pygidium wyraźnie odgięty ku górze. Narządy rozrodcze samca cechują się najbardziej nasadowym spośród sklerytów endofallicznych całobrzegim i bardzo delikatnie zakrzywionym, a drugim z nich prosto zbudowanym.
Przedstawiciele rodzaju są związani z nietoperzami, głównie z bezwłosym naguskiem obrożnym (Cheiromeles torquatus), a sporadycznie z moloskiem pomarszczonym (Tadarida plicata). Spotykani są wyłącznie w jaskiniach i dziuplach, zasiedlonych przez te nietoperze oraz na ich ciele. Większość czasu skorki te spędzają na guanie zalegającym na ścianach i stropach grzęd nietoperzy, żerując na odżywiających się guanem stawonogach. Na ciała gospodarzy wchodzą prawdopodobnie celem pożywiania się na ich wydzielinach, choć samego żerowania nigdy nie zaobserwowano.
Owady te zamieszkują Półwysep Malajski i Jawę w południowo-wschodniej części krainy orientalnej. Populacja na tym pierwszym współwystępuje z Arixenia esau. Przedstawiciele populacji jawajskiej cechują się znacznie mniejszymi niż wymienione wyżej wymiarami ciała wszystkich stadiów rozwojowych.
Przypisy
Kategoria:Arixeniidae Kategoria:Skorki Azji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1912 roku