Jan Starczewski (ps. Andrzej KoreckiStanisław Konarski, Jan Starczewski, w: Internetowy Polski Słownik Biograficzny, ur. 8 lutego 1904 w Warszawie, zm. 30 grudnia 1981Wanda Wyrobkowa-Pawłowska, Starczewski Jan, w: Praca Socjalna, nr 1/2018, s.159-161, ISSN 0860-3480 tamże) – polski prawnik, organizator pomocy społecznej.
Życiorys Był synem Franciszka i Marii z Życieńskich. W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej (5 Pułk Piechoty Legionów). W 1921 zdał maturę w warszawskim gimnazjum im. Adama Mickiewicza (wówczas Emiliana Konopczyńskiego). W 1926 ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim (Wydział Prawa) i rozpoczął zatrudnienie w pomocy społecznej w Urzędzie Wojewódzkim w Warszawie. W 1935 przeniósł się stamtąd do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej, a w 1936 został dyrektorem Wydziału Zdrowia i Opieki Społecznej w Zarządzie Miejskim Warszawy. Od 1934 do 1943 realizował dzieło połączenia i koordynacji działalności służb ochrony zdrowia i pomocy społecznej w mieście, m.in. organizując w okręgach miejskich Ośrodki Zdrowia i Opieki Społecznej. Przeprowadził też akcję przeciwdziałania podrzucaniu niemowląt przez samotne matki, zamieniając domy dla podrzucanych sierot w domy matek z dziećmi.