Helena Sparrow (ur. 5 czerwca 1891 w Bohusławiu, zm. 13 listopada 1970 na Korsyce) – polska bakteriolog i mikrobiolog, światowa pionierka w zakresie zdrowia publicznego.

Doceniona przede wszystkim za pracę nad kontrolą epidemii tyfusu podczas I wojny światowej, a także za zaangażowanie w krajowe programy szczepień w Polsce i Tunezji, przeciwko takim chorobom, jak: błonica, płonica, gorączka plamista i dur powrotny do lat 60. XX wieku.

Dzieciństwo i młodość Helena Sparrow urodziła się w polskiej rodzinie w Bohusławiu (obecnie miasto w obwodzie kijowskim na terenie Ukrainy), jej matką była Hanna ze Stefańskich, a ojciec Leopold był sędzią i potomkiem brytyjskiego architekta Williama Sparrowa. Uczyła się na wydziale medycyny w Kijowie na Cesarskim Uniwersytecie św. Włodzimierza (dyplom uzyskała w 1915 roku). Studia magisterskie ukończyła na Uniwersytecie Poznańskim w 1923, a doktorat na Uniwersytecie Warszawskim w 1928.