Kariera W 1915 roku zaangażowała się w walkę z epidemią tyfusu, która występowała w carskiej armii podczas I wojny światowej. Następnie rozpoczęła pracę w klinice w Dorpacie (obecnie Tartu w Estonii), pod kierownictwem profesora Aleksandra Byliny. Potem pracowała w Instytucie Bakteriologii w Kijowie jako asystentka Włodzimierza Lindermana. W 1920 przeniosła się do Warszawy i pracowała z Ludwikiem Rajchmanem dyrektorem Państwowego Zakładu Epidemiologicznego (od 1923 r. Państwowy Zakład Higieny). W zakładzie była odpowiedzialna za prewencyjne szczepienia i badania przypadków epidemiologicznych. W latach 1921–1933 pracowała również z Rudolfem Weiglem na Uniwersytecie Lwowskim nad tyfusem epidemicznym. W tym czasie stworzyła cztery laboratoria badające zdrowie publiczne. Z Robertem Debré nadzorowała programy szczepień przeciwko błonicy i szkarlatynie na terenie Warszawy.