Guillaume Briçonnet (ur. w 1445 w Tours, zm. 14 grudnia 1514 w Narbonie) – francuski kardynał.

Życiorys Urodził się w 1445 roku w Tours, jako syn Jeana Briçonneta i Jeanne Berthelot. W młodości poślubił Raoulette de Beaune, z którą miał pięcioro dzieci (wśród nich byli Guillaume młodszy i Denis). Pracował na dworze królów Ludwika XI i Karola VIII. W 1487 roku jego żona zmarła, a on sam zdecydował się na karierę kościelną przyjął święcenia kapłańskie. 2 października 1493 roku został wybrany biskupem Saint-Malo i pełnił tę funkcję do momentu rezygnacji w 1514 roku. Kontynuował współpracę z królem Francji, pozostając sekretarzem finansów Langwedocji. Towarzyszył mu w czasie wyprawy wojennej do Italii i wymusił od Medyceuszy 17 500 dukatów w trakcie I kampanii neapolskiej (był głównym inspiratorem podboju Królestwa Neapolu). Po zawarciu pokoju między królem a papieżem, Karol VIII zarekomendował jego promocję kardynalską. 16 stycznia 1495 Briçonnet został kreowany kardynałem prezbiterem i otrzymał kościół tytularny Santa Pudenziana. Od 1496 roku pełnił rolę administratora diecezji Nîmes, a w okresie 1497–1501 – diecezji Tulon. W 1497 roku został arcybiskupem Reims, obejmując archidiecezję po starszym bracie, Robercie. Po śmierci króla w 1498 roku zaczął stopniowo tracić wpływy na rzecz Georges’a d’Amboise’a.