Żeglarze, którzy odwiedzali Mauritius, klasyfikowali papugi maurytyjskie poza grupą papug i nazywali je Indische ravens, tłumaczone zarówno jako „indyjskie kruki”, jak i „indyjskie wrony”. Przy tym nie podawali użytecznych informacji, co utrudniało badanie zawartości ich dzienników.

Angielski przyrodnik Hugh Edwin Strickland w 1848 przypisał indyjskiego kruka do rodzaju dzioborożców Buceros, uznając wyrostek na czole widoczny na rysunku z 1601 za róg. Holendrzy i Francuzi w XVII wieku określali również południowoamerykańskie ary jako „indyjskie kruki/wrony”, natomiast w Indiach Wschodnich osoby posługujące się językami: niderlandzkim, francuskim i angielskim nazywały tak dzioborożce. Thomas Herbert w 1634 odniósł się do papug maurytyjskich jako do „cacatoes” (kakadu), pisząc o nich jako o ptakach podobnych do papag [oryg. bł. „Parrats”], dzikich i nieustraszonych, jednakże przyrodnicy nie wiedzieli, że chodziło mu o te same ptaki. Nawet po odnalezieniu szczątków subfosylnych francuski zoolog Émile Oustalet twierdził, że „indyjskie kruki/wrony” to dzioborożce, których szczątki czekają na odkrycie. Maurytyjski ornitolog przychylał się do tej koncepcji jeszcze w 1993.