Na Mauritiusie nigdy nie odnaleziono szczątków dzioborożców i – z wyjątkiem wymarłego gatunku z Nowej Kaledonii – nie występują na oceanicznych wyspach.
Pierwszym fizycznym śladem istnienia papug maurytyjskich była subfosylna żuchwa zebrana wraz z pierwszymi kośćmi dodo na bagnie Mare aux Songes. Angielski biolog Richard Owen opisał tę żuchwę w 1866 i określił, że należała do dużej papugi, dla której ukuł nazwę Psittacus mauritianus i nazwę zwyczajową „broad-billed parrot”. Ten holotyp zaginął. Krótko po odkryciu dziennika pokładowego okrętu "Gelderland" Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej w 1868 niemiecki ornitolog Hermann Schlegel zbadał zawarty w nim niepodpisany szkic. Zdawszy sobie sprawę, że rysunek – którego autorstwo przypisuje się Jorisowi Joostenszowi Laerle – przedstawia papugę opisaną przez Owena, Schlegel połączył wizerunek ptaka z opisami ze starego dziennika. Jako że kości i czub tych papug odstawały znacząco od znanych papug Psittacus, w 1875 angielski zoolog Alfred Newton utworzył dla papugi maurytyjskiej nowy, monotypowy rodzaj – Lophopsittacus. Lophos z greckiego oznacza „czub”, u tej papugi obecny na czole, a psittakos – „papugę”.