Niektóre utwory karnawałowe nawiązują formą i tematyką do średniowiecznego moralitetu. Widać to m.in. w Dziewosłębie dworskim z ok. 1620 roku. Podjęty zostaje tam spór o wzór życia, pojawiają się bohaterowie tacy jak Śmierć, Anioł, Wiara i diabli oraz w kulminacyjnym punkcie utworu wprowadzony zostaje charakterystyczny dla poezji dydaktycznej ośmiozgłoskowiec.
Cechy charakterystyczne świat przedstawiony budowany według koncepcji „świata na opak”, opanowany przez diabłów i czarownice, rządzony przez karnawałowych królów i książąt (czyli pochodzących z najniższych warstw społecznych) oraz błaznów, którzy wedle zwyczajów tworzyli nawet własne królestwo dydaktyzm; zazwyczaj komedia mięsopustna jak i cały karnawał były podporządkowane funkcji dydaktycznej, zwłaszcza podtrzymywanej przez środowisko katolickie.