thumb|Znamiona bartne z XVIII w. (Encyklopedia staropolska) thumb|Znamiona używane na Białorusi thumb|Kłoda bartna ze znakiem bartnym Znamię bartne (znak, cios, klejmo, cech, herb) – znak używany przez bartnika do oznaczania własności barci.
Historia W przeszłości podstawową jednostką administracyjną w królewskich dobrach bartnych był tzw. bór bartny, na który składały się przede wszystkim drzewa bartne, ale też łąki nadrzeczne, polany śródleśne i budy bartne, zamieszkiwane przez bartników podczas prac przy pszczołach. Poszczególni bartnicy mogli gospodarować na fragmencie boru, na jednym borze lub na kilku borach. Każdy bór posiadał swój znak, charakterystyczny dla danego bartnika lub (w wyniku spadku) dla danej rodziny. Nie jest do końca jasne, na ile znamiona były znakami rodowymi, a na ile oznaczeniami terenu. Być może pierwotnie, zwłaszcza gdy bory pozostawały w rodzinach przez pokolenia i rzadko następowały zmiany, znaki bartne mogły być jednocześnie znakami rodowymi. Według Józefa Rafacza na Mazowszu w późnym średniowieczu wraz ze zmianą właściciela boru usuwano stare znaki i umieszczano znaki nowego nabywcy. Jednak w XVI–XVII wieku znamiona oznaczały raczej gospodarstwa bartne (bory, półborki, barcie), a nie gospodarujących nimi ludzi.