Znamię pozostawało przypisane do boru i przy zmianie gospodarującego nim bartnika przechodziło do niego.
Najdawniejsze wzmianki o znakach bartnych pochodzą ze średniowiecza. W źródle pomorskim z XIII w. zawarta jest informacja, że granica pewnych dóbr wiodła do oznakowanej sosny, na której znajdowała się stara barć. Nie jest jednak pewne, czy było to znamię bartne, czy znak graniczny przypadkowo umieszczony na drzewie z barcią. Inna wzmianka pochodzi z dokumentów biskupstwa płockiego z 1339 roku, w którym pada stwierdzenie, że biskup otrzymywał miód w oznakowanych beczkach. Kolejna średniowieczna wzmianka pochodzi z dokumentu lokacyjnego wsi Gutanów, gdzie zaznaczono, że sołtys może wyrobić tyle barci pod swoim znakiem, ile będzie w stanie. U schyłku średniowiecza wzmianki o znamionach bartnych stały się liczniejsze.
Znamiona powstawały aż do XIX w., kiedy to bartnictwo zaczęło ustępować współczesnemu pszczelarstwu. W Królestwie Kongresowym bartnictwo zostało formalnie zlikwidowane ukazami z lat 1835 i 1837. W związku z tym znamiona nie były odnawiane i znikały wraz z wycinaniem drzew nimi oznaczonych. Reliktowe znaki zostały też zniszczone podczas masowego wyrębu drzewa przez armię niemiecką w czasie I wojny światowej.